|
15/1/2026
|
Γιατί με το Κίνημα;
|
Μια γνώμη για το εγχείρημα της Μ. Καρυστιανού. Του Γιάννη Τσούτσια
|
|
|
Δυναμώνουν από παντού οι επιθέσεις κατά της Μ. Καρυστιανού. Και από την κυβέρνηση, που ούτε να σκεφτεί να διακινδυνέψει την πορεία του «έργου» της, και από την αντιπολίτευση, που ανησυχεί ότι στην έναρξη του νέου πολιτικού κύκλου ίσως βρεθεί εκτός παιχνιδιού.
Ενδιαφέρον έχουν και οι εξ αριστερών αντιδράσεις, ιδίως εκείνων που αφού πρώτα έσπευσαν να τοποθετηθούν πλησίον της κας Καρυστιανού, ελπίζοντας ότι η φουσκοθαλασσιά του κοινωνικού ριζοσπαστισμού θα συμπαρασύρει και τους ίδιους, μόλις αυτή μίλησε για εκλογές, άλλαξαν στάση...
Τώρα οι καταγγελίες πέφτουν βροχή. Τι (δεν) είπε η Καρυστιανού για το ΝΑΤΟ, για την ειρήνη, το μεταναστευτικό, τους εξοπλισμούς, την Ε.Ε., την Βενεζουέλα κτλ. Και μετά, τα πιο γενικά, δεν έχει θέσεις και πρόγραμμα, (λες και οι ίδιοι έχουν), ρέπει προς την ακροδεξιά, υποκαθιστά την πολιτική με την ηθική, (λες και η ηθική δεν είναι κεντρικό στοιχείο της πολιτικής), και να, πόσο ενοχλητικό το μικροαστικό ταγιεράκι, τα περί θρησκείας, το νεοδημοκρατικό της παρελθόν. Πάντα καιροφυλακτούν οι αλάθητοι. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι, που έχουν κάποια αίσθηση των πραγμάτων και διστάζουν, μετεωρίζονται. Ναι, δεν τα λέει καλά η Καρυστιανού, (εμείς τα λέμε), αλλά μην απομονωθούμε κιόλας. Άραγε, μήπως να περιμένουν να ξεφουσκώσει το μπαλόνι και μετά να αρχίσουμε τα «εμείς τα λέγαμε»;
Πολλά τα διλήμματα, πολλές οι εκδοχές. Ακόμη περισσότερες οι εμπλοκές που αντιστοιχούν σε αντικρουόμενες προθέσεις και προσδοκίες. Όμως δεν γεννιέται Κίνημα κατά παραγγελία. Ούτε σύμφωνα με τα γούστα μας. Και ούτε οι πρωταγωνιστές του μπορούν να ευθυγραμμίζονται με τις επιθυμίες και τις προτεραιότητες εκάστου. Δεν πάει έτσι.
Καταρχάς, μέσα στον ορυμαγδό των υποκειμενισμών, υποτιμάται αυτό που έχει ήδη συμβεί. Ότι, όπως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα, ό,τι κι αν γίνει στη συνέχεια, η Καρυστιανού έχει καταφέρει να μετατρέψει τα αρχικά αιτήματα γύρω από το δυστύχημα, σε ένα παλλαϊκό Κίνημα ασύλληπτης δυναμικής. Και έχει επίσης καταφέρει, να αναβαθμίσει, σκαλί – σκαλί τα επίδικα που αυτό το κίνημα θέτει. Δικαιοσύνη, όχι στη συγκάλυψη, σύγκρουση με τη δικαστική εξουσία και την κυβέρνηση, τιμωρία, εκδημοκρατισμός, να αλλάξει η χώρα...
Ποιος τα βρίσκει αυτά λίγα;
Όσοι συνεπώς ασκούν κριτική, υποτιμώντας την αφύπνιση του λαού δεκαπέντε χρόνια μετά τις πλατείες και τα μνημόνια, να υπενθυμίσουμε ότι ήταν τα Τέμπη και όχι η αντιπολίτευση που διόγκωσαν τη δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση και προς τον κ. Μητσοτάκη. Γι’ αυτό η εξ αριστερών κριτική είναι άσφαιρη. Διότι, αρκεί κανείς να αναρωτηθεί, (φορώντας αντιασφυξιογόνο μάσκα), πώς θα ήταν σήμερα το σκηνικό αν δεν υπήρχε η Καρυστιανού...
«Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς. Υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή», έλεγαν οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας...
Το πράγμα θα παιχτεί αλλού. Δεν θα παιχτεί στις δηλώσεις, στις κριτικές, στους διαδρόμους. Δεν υπάρχει μέθοδος ικανοποίησης αντιτιθέμενων σχεδίων και προσδοκιών. Δεν υπάρχουν μηχανισμοί που να ενσωματώνουν το αντιφατικό και το χύδην. Το «εγώ έτσι τα βλέπω», «έτσι πρέπει να γίνει», «έτσι τα θέλω». Σε αυτού του τύπου τα σκαλώματα και τις εμπλοκές, μόνη απάντηση είναι κανείς να αρθεί πάνω από αυτά. Να επενδύσει στην πολιτικοποίηση του κινήματος και στη διαμόρφωση ουσιαστικών κριτηρίων για το πώς μπορούν να προχωρήσουν τα πράγματα. Υπό αυτή την έννοια, από εδώ και πέρα, το εγχείρημα Καρυστιανού, δεν θα κριθεί από το πώς θα απαντήσει σε όσα καθημερινά του εξακοντίζονται ή από το ποια άποψη θα διαμορφώσει για το α ή το β θέμα. Πολιτική είναι το ανάπτυγμα της λαϊκής διαθεσιμότητας, λέγαμε. Θα κριθεί δηλαδή, από το αν θα συνεχίσει να διατηρεί τα κινηματικά του χαρακτηριστικά και από το αν θα παραμείνει συνδεδεμένο και αλληλέγγυο με την ζωογόνο κοινωνική διαθεσιμότητα, (στην οποία πρωτίστως η Καρυστιανού συνέβαλε να εκδηλωθεί), αξιοποιώντας τα πιο γόνιμα και δυναμικά στοιχεία του λαϊκού παράγοντα.
Αν αυτό συμβεί, αν το εγχείρημα Καρυστιανού «ανοίξει» και διαχυθεί στην ελληνική κοινωνία, ώστε να τροφοδοτήσει την επόμενη αναβάθμιση, τόσο του ίδιου, όσο και του κινήματος και όλων των αγώνων, αν επομένως ανέβουμε ακόμη ένα σκαλί, τότε, παρά τις δυσκολίες, αυτό αξίζει ενίσχυσης και στήριξης. Ιδίως από την πλευρά μιας αριστεράς, που αντί να πρωταγωνιστεί στις ομοβροντίες αποδόμησής του, θα ήταν καλύτερα να αξιολογήσει, να συνδεθεί και να λειτουργήσει υποστηρικτικά. Υπάρχουν βέβαια πολλά άλλα που θα μπορούσε κανείς να θέσει (προσπερνώντας τα διλήμματα τρίτων). Είναι όμως άλλο να εισφέρει κανείς μια άποψη, και άλλο απλώς να υποτιμά. Και σε κάθε περίπτωση, μια αποτυχία της Καρυστιανού, δεν θα είναι μόνο δική της...
Πρέπει να μείνουμε μακριά από την άγονη «φασαρία». Εκείνη που επιτείνει την απογοήτευση και τον αποπροσανατολισμό, εντός της οποίας ορισμένοι παρασιτούν. Όχι. Είναι προτιμότερη η «φασαρία» της μαζικής παρουσίας και ο θόρυβος που παράγεται από την αναδόμηση της κατεστημένες κατάστασης.
Όταν το κίνημα ξεσπά παραμερίζονται οι επιφυλάξεις, οι δεύτερες σκέψεις, οι δισταγμοί και δυσκολεύουν οι όροι για επιφανειακές αναλύσεις. Αρχίζει η ζωογόνος κίνηση και η λαϊκή συμμετοχή που επανατοποθετεί τα πάντα. Ο αέρας αλλάζει, οι παρέες ζεσταίνονται. Αυτό δεν πρέπει να χαθεί. Και όσο κι αν όλα είναι δύσκολα και μπερδεύονται, τα κινήματα πάντα διαπαιδαγωγούν και εναρμονίζουν.
Ίσως επειδή ακόμη ισχύει, πως μια ημέρα στους δρόμους λύνει περισσότερα ζητήματα απ' ότι εκατό ημέρες συζητήσεων...
Γιάννης Τσούτσιας
|
|
|
180
|
|
|